Απομονωμένες φυλές νότιας Αγκόλας

1. 1

   1η ημέραΑθήνα – πτήση για Αντίς Αμπέμπα

   Συγκέντρωση στο αεροδρόμιο και πτήση με προορισμό την Αντίς Αμπέμπα. Άφιξη και μεταφορά στο ξενοδοχείο μας. Τακτοποίηση και διανυκτέρευση. Η αεροπορική εταιρεία καλύπτει το ξενοδοχείο και την έκδοση βίζας για την Αιθιοπία. Διαμονή: ξενοδοχείο 4* στη Λουάντα, απλά ξενοδοχεία σε Λουμπάνγκο και Ναμίμπε, διανυκτέρευση σε σκηνές στο υπόλοιπο πρόγραμμα.

    

2. 2

   2η ημέραΑντίς Αμπέμπα – Λουάντα

   Μεταφορά στο αεροδρόμιο και επιβίβαση στην πτήση για την Αγκόλα. Το αεροπλάνο προσγειώνεται στη Λουάντα (Luanda), πρωτεύουσα της χώρας. Το ταξίδι πέρα από την… Αφρική ξεκινά με μια πρώτη γνωριμία με την παραθαλάσσια πρωτεύουσα των χασματικών αντιθέσεων… «Λοάντα» ήταν το όνομα των Αφρικανών ιθαγενών που βρήκαν οι Πορτογάλοι. Την ίδρυσαν το 1576 (η πρώτη πόλη Ευρωπαίων στη Δυτική Αφρική) και τη βάφτισαν Sao Paulo da Asunçao de Loanda. Έχτισαν 3 οχυρά (το Sao Miguel δεσπόζει ακόμη) και την έκαναν κέντρο δουλεμπορίου από το 1550 περίπου ως το 1836 (τυπικά, το 1858 ουσιαστικά). Χιλιάδες σκλάβοι μπάρκαραν από κει για τις φυτείες της Βραζιλίας. Τους αντάλλασσαν με εξωτικά εμπορεύματα. Μετά το 1844 έγινε κόμβος εξαγωγών (φοινικέλαιο, ξυλεία, ελεφαντόδοντο, καφές, κακάο). Πλούτισε και έγινε πετράδι στο πορτογαλικό στέμμα: το «Παρίσι της Αφρικής». Μετά την ανεξαρτησία ήρθε η κρίση… και χιλιάδες πρόσφυγες από την επαρχία. Σήμερα, με πάνω από 8 εκατομμύρια κατοίκους, είναι η μεγαλύτερη πόλη και λιμάνι της χώρας και από τις ακριβότερες παγκοσμίως. Εξαιρετικό φυσικό λιμάνι, εξαγωγική πύλη, με δαντελωτές ακτές, διυλιστήρια πετρελαίου (για τα υπεράκτια κοιτάσματα), αλλά και εξαθλίωση στις λασπερές μουσέκες (Μποαβίστα, Καζένγκα). Χωρίζεται στην «κάτω» παλιά πόλη (επιχειρηματικό κέντρο, κοντά στο λιμάνι) και την «πάνω πόλη» (το νέο κομμάτι). Οι ουρανοξύστες υψώνονται ο ένας μετά τον άλλο. Κατασκευαστική φρενίτιδα με στόχο την ολική αναμόρφωση της «βιτρίνας» της πόλης, όπως ο περίπατος «Μαρζινάλ»: ένα καταπληκτικό παραλιακό μέτωπο, φαρδιές λεωφόροι, φοίνικες, παιδικές χαρές, σκάφη κάθε μεγέθους. Στους δρόμους, τα περίφημα candongueiros (άσπρα-μπλε βανάκια-ταξί) αγνοούν τους κανόνες οδικής κυκλοφορίας, ανεβαίνοντας και στα πεζοδρόμια. Άφιξη και τακτοποίηση στο ξενοδοχείο μας, δείπνο και διανυκτέρευση.

    

3. 3

   3η ημέραΛουάντα (ξενάγηση) – πτήση για Λουμπάνγκο

   Μετά το πρωινό, ξενάγηση στη Λουάντα για να θαυμάσουμε τα αποικιακά της κτίρια που στέκουν μάρτυρες του παρελθόντος της. Ο θρύλος λέει πως η μπαρόκ εκκλησία Nosa Lady of Nazareth χτίστηκε το 1664 από τον τότε Κυβερνήτη για να ευχαριστήσει την Παναγία που έσωσε το πλοίο του από την καταιγίδα. Μια πλάκα στον τοίχο όμως την αφιερώνει στη νίκη των Πορτογάλων στη Μάχη της Αμπουίλα το 1665, που έληξε με αποκεφαλισμό του βασιλιά του Κονγκό (το κεφάλι του θάφτηκε στην εκκλησία). Πανέμορφο το «τέμπλο» από άσπρα-μπλε πορτογαλικά πλακάκια. Το κατακίτρινο «Σιδερένιο Παλάτι» με τα περίτεχνα κάγκελα θεωρείται έργο του Γουσταύου Άιφελ (αρχιτέκτονας του εμβληματικού Πύργου στο Παρίσι και του Αγάλματος της Ελευθερίας στη Νέα Υόρκη). Μυστήριο περιβάλλει την ιστορία του. Πιθανόν το προκατασκεύασαν στη Γαλλία γύρω στο 1890 με προορισμό τη Μαδαγασκάρη όπου θα μεταφερόταν με πλοίο. Τα ρεύματα παρέσυραν το πλοίο που το μετέφερε, ως την Ακτή των Σκελετών στην Αγκόλα όπου και κατασχέθηκε. Αρχικά κέντρο τέχνης, εγκαταλείφθηκε κατά τον εμφύλιο. Ανακαινισμένο πλέον χάρις στα… πετροδολάρια και αποτελεί σύμβολο της αναγέννησης της πόλης. Σε αποχρώσεις του ροζ το Μουσείο Ανθρωπολογίας αλλά και το εντυπωσιακό σύμπλεγμα των διοικητικών κτιρίων, όπου στεγάζονται το κοινοβούλιο, το προεδρικό μέγαρο, δικαστήρια, υπουργεία. Στον λόφο στην άκρη της χερσονήσου, δεσπόζει το οχυρό Fortaleza de Sao Miguel, με «στρατηγική» πανοραμική θέα. Τα γεμάτα κανόνια τείχη του προστάτευαν το διοικητικό κέντρο της πορτογαλικής αποικίας. Η πύλη του θυμίζει μισό αστέρι. Την πλαισιώνουν κόκκινα ψηφιδωτά με «επαναστατικές» παραστάσεις. Στο εσωτερικό αγάλματα τοπικών βασιλέων, εξερευνητών (όπως ο Βάσκο ντα Γκάμα), κυβερνητών. Σήμερα είναι μουσείο των Ενόπλων Δυνάμεων και φιλοξενεί εκδηλώσεις όπως το φεστιβάλ χάμπουργκερ! Μετά την περιήγηση, γεύμα στο ειδυλλιακό Ilha do Cabo (Νησί του Ακρωτηρίου), όπου οδηγεί μια γέφυρα κάτω από το οχυρό. Μια λεπτή αμμουδερή γλώσσα στεριάς, σαν πλώρη στη μέση του ωκεανού, σαν παράξενο ψάρι με πτερύγια στην πλάτη. Εδώ μάζευαν zimbo, τα κοχύλια που χρησιμοποιούσαν ως νόμισμα πριν την άφιξη των Πορτογάλων. Ξενοδοχεία, εστιατόρια, υπαίθριες αγορές, πλαζ και μαρίνες, με θέα ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα. Κατευθυνόμαστε ξανά προς το αεροδρόμιο και με εσωτερική πτήση 70 περίπου λεπτών φτάνουμε προς τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, τη Λουμπάνγκο (Lubango). Εκεί, σε υψόμετρο 1760 μ. έφτασαν το 1882 περίπου 1.000 Πορτογάλοι άποικοι από τη Μαδέιρα, κατάσχεσαν τη γη και έστησαν οικισμό, στη μέση ενός θεαματικού τοπίου. Έφυγαν με την κήρυξη της ανεξαρτησίας αλλά η ευρωπαϊκή σφραγίδα τους είναι εμφανής παντού στην πόλη. Στον εμφύλιο από εμπορικό κέντρο, έγινε βάση στρατευμάτων. Τώρα στηρίζεται στην αγροτική παραγωγή από την εύφορη γύρω περιοχή, η βιομηχανία της ανακάμπτει, εξάγει μάρμαρο και γρανίτη, απέκτησε πανεπιστήμιο και ανοίγει τις πύλες της στον τουρισμό. Τακτοποίηση στο ξενοδοχείο, δείπνο και διανυκτέρευση.

    

4. 4

   4η ημέραΛουμπάνγκο

   Σήμερα θα μεταφερθούμε σε διαφορετικό lodge, συγκεκριμένα στο πιο εντυπωσιακό lodge της χώρας, όπου και θα διανυκτερεύσουμε. Είναι μάλιστα διαμορφωμένο ειδικά σαν να βρισκόμαστε στην ύπαιθρο. Μπορούμε να περπατήσουμε σε μονοπάτια που θα μας επιτρέψουν να δούμε από κοντά διάφορα ζώα της τοπικής πανίδας. Διανυκτέρευση.

    

5. 5

   5η ημέραΛουμπάνγκο – Φαράγγι Τουνταβάλα – Cristo

   Rei – Περιοχή Φυλής Μουίλα Το πρώτο πρωινό της «αφρικανικής εμπειρίας» μας ξημερώνει. Μετά το πρωινό αναχωρούμε για ένα από τα πιο θεαματικά φυσικά αξιοθέατα της Αγκόλας και της Αφρικής εν γένει. 18 χιλιόμετρα έξω από τη Λουμπάνγκο σκαρφαλώνουμε σε μια «αετοφωλιά» που κόβει την ανάσα: το φαράγγι Τουνταβάλα. Ορθώνεται στα 2.600 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας και στα 1.200 μέτρα από το οροπέδιο Τσέλα που απλώνεται από κάτω, καταπράσινο και απέραντο, ως τις ακτές της Ατλαντικού, 130 χλμ μακριά. Όταν στέκεσαι στην κορφή του, νομίζεις πως βρίσκεσαι σε αεροπλάνο. Τα κάθετα ηφαιστειακά βράχια, βουτηγμένα στα σύννεφα, σχηματίζουν ένα στενό βάραθρο όπου θρυλείται πως πετούσαν τους εγκληματίες. Αφήστε μια πέτρα και μετρήστε: φτάνει στον πυθμένα σε περίπου 8 δευτερόλεπτα. Συνεχίζουμε με ένα από τα ορόσημα της Λουμπάνγκο, το μαρμάρινο άγαλμα του Χριστού (Cristo Rei) που δεσπόζει πάνω από την πόλη. Είναι εμπνευσμένο από τον Ιησού στο Ρίο ντε Τζανέιρο, γεγονός που αποδεικνύει την ισχυρή αλληλεπίδραση της χώρας με τη Βραζιλία. Μετά το γεύμα, η πολυαναμενόμενη πρώτη επαφή μας με τις φυλές του νότου ξεκινάει! Η μεγάλη εξερεύνηση αρχίζει με τη γνωριμία με έναν βασιλιά. Τον «soba» της φυλής Μουίλα ή Μουμουίλα. Ήταν η πρώτη φυλή Bantu που έφτασε στα υψίπεδα της Χουίλα. Χωρίζονται σε αυτούς που ζουν στο οροπέδιο (ανατολικά της πόλης Τσίμπια) και σε αυτούς που ζουν στο βουνό (δυτικά της Τσίμπα). Ο ανιμισμός εδώ είναι ζωντανός, ιδίως στις παλιές γενιές και στα απομακρυσμένα χωριά. Υπάρχει o μάντης και πίστη στα πνεύματα των προγόνων. Είναι πολυγαμικοί κι ο βασιλιάς έχει πολλές γυναίκες, που σαν λέαινες, φροντίζουν για την τροφή του. Όποια του προσφέρει το καλύτερο φαγητό, μοιράζεται το βράδυ το κρεβάτι του. Οι γυναίκες των Μουίλα στολίζουν έντονα τα μαλλιά και τον λαιμό τους. Φορούν εντυπωσιακά κολιέ (διαφορετικά σε κάθε ηλικία/περίοδο της ζωής τους) με απανωτές σειρές από χάντρες που συχνά σκεπάζουν με λάσπη. Δεν τα βγάζουν ποτέ. Κοιμούνται με αυτά, πάνω σε ειδικά ξύλινα προσκέφαλα, τα οποία προστατεύουν και την κόμμωσή τους, πολύ σημαντική, καθώς δείχνει το κοινωνικό στάτους και τη φυλετική υπαγωγή. Κάνουν τα μαλλιά τους ράστα και τα καλύπτουν με κόκκινη πάστα από λιωμένες κόκκινες πέτρες, ή ένα μείγμα από λάδι, κοπανισμένο φλοιό δέντρων, κοπριά αγελάδας και βότανα. Τα στολίζουν με χάντρες, μεταλλικά αντικείμενα, κοχύλια ακόμη και αποξηραμένα τρόφιμα. Θεωρούν το ξυρισμένο μέτωπο σημάδι ομορφιάς. Ο αριθμός από τις «κοτσίδες» τους κρύβει μηνύματα. Γυμνόστηθες, χρησιμοποιούν -όπως και οι άντρες πολύχρωμες φούστες. Η χαρά της ζωής έκδηλη στην καθημερινότητά τους – παρά τις σπαρτιατικές συνθήκες διαβίωσης – και… μεταδοτική. Απόψε μάς περιμένει μια μοναδική εμπειρία. Διανυκτέρευση κάτω από τον αφρικανικό ουρανό σε κατασκήνωση. Θα τη στήσουμε όλοι μαζί, θα ανάψουμε φωτιά και θα δειπνήσουμε γύρω από τις φλόγες σαν αυτόχθονες της μυστηριώδους αυτής ηπείρου. Θα κοιμηθούμε στις σκηνές, τυλιγμένοι από την αφρικανική νύχτα και τους ήχους της.

    

6. 6

   6η ημέραΠεριοχή Φυλής Μουίλα – Καταρράκτες

   Χουνγκουέρια – Σέρρα ντα Λέμπα – ΝΑΜΙΜΠΕ Υποδεχόμαστε τη μέρα μέσα στη φύση. Πρωινό στην κατασκήνωση και αναχώρηση για τους εντυπωσιακούς καταρράκτες Χουνγκουέρια (Hungueria) που θα μας φέρουν στον νου κάτι από. Ταρζάν. Απέχουν περίπου 70 χιλιόμετρα από τη Λουμπάνγκο, τα μισά από τα οποία καλύπτονται από χωματόδρομο. Τα νερά πέφτουν από τον βράχο σε μια μικρή λίμνη, σαν πηγάδι που έχει σκάψει η διάβρωση. Οι καταρράκτες είναι σχεδόν εντελώς κρυμμένοι πίσω από έναν μεγάλο βράχο. Σταθείτε στις πετρώδεις προεξοχές τριγύρω και αφεθείτε σε ένα αξέχαστο θέαμα. Υπάρχουν δύο ακόμη ομάδες καταρρακτών, αλλά η πρόσβαση είναι πολύ δύσκολη. Εάν είμαστε τυχεροί, μπορεί να δούμε αετούς και πιθήκους. Η διαδρομή θα συνεχιστεί με μια επίσκεψη στο νεκροταφείο των Μπόερς, με τους κυλινδρικούς τάφους, απομεινάρι της ολλανδικής παρουσίας στην περιοχή. Γεύμα καθ’ οδόν και γραμμή για ένα από τα πιο πολυφωτογραφημένα σημεία, και θα καταλάβουμε αμέσως γιατί. Από το Leba Viewpoint απλώνεται στα πόδια μας ένα απερίγραπτο τοπίο: κατ’ αρχήν η Σέρρα ντα Λέμπα (Serra da Leba), ο θρυλικός ορεινός δρόμος που ενώνει τις νότιες επαρχίες Χουίλα και Ναμίμπε. Το περίφημο πέρασμα ονομάζεται και «όμορφος γκρεμός», καθώς κάνει «βουτιά» από τα 1.845 μ, και φτάνει (μετά από μόλις 10 χλμ και 8 σχεδόν τρομακτικές «φουρκέτες») στις ακτές του Ατλαντικού και την πόλη Ναμίμπε. Ο δρόμος ξετυλίγεται σαν ασημένιο φίδι πάνω στο πράσινο της πλαγιάς και θεωρήθηκε θαύμα μηχανικής όταν κατασκευάστηκε, τη δεκαετία του ’70. Τελικός προορισμός μας, η πόλη Ναμίμπε. Η σημερινή ονομασία της είναι Moçâmedes (πρόκειται για το επίθετο του Πορτογάλου βαρόνου, κυβερνήτη της Αγκόλας το 1785). Ναμίμπε λεγόταν από το 1985 ως το 2016 και είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Ναμίμπε, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας καλύπτεται από έρημο. Τη Ναμίμπε «αγκαλιάζουν» η άγρια ομορφιά της ερήμου, χιλιόμετρα από ανεκμετάλλευτες, μαγευτικές αμμουδιές και βραχώδεις σχηματισμοί, σμιλεμένοι από τον Ατλαντικό. Ο ωκεανός προμηθεύει τις αγορές της με λογής-λογής φρέσκα ψάρια, πρώτη ύλη για την τοπική σπεσιαλιτέ Fish Callaloo (ψάρι με κόκκινη λαχταριστή σάλτσα). Το γαρνίρουν με φούντζι (μοιάζει με πολέντα και έχει ως βάση το αλεύρι από καλαμπόκι ή από μανιόκα), το οποίο θεωρείται εθνικό πιάτο, μαζί με το muamba de galinha (κοτόπουλο με σάλτσα φοινικέλαιου). Η Αγκόλα διαθέτει πλούσια γαστρονομία, μια μίξη αφρικανικής, πορτογαλικής και βραζιλιάνικης κουζίνας. Παράγει επίσης ένα σωρό μπύρες και ποτά από ασυνήθιστα υλικά (μπανάνες, πατάτα, χυμό από φοίνικες, καλαμπόκι…). Άφιξη στη Ναμίμπε και διανυκτέρευση.

    

7. 7

   7η ημέραΝαμίμπε: Σπηλιές Tchitundu Hulu – Περιοχή

   Φυλής Μουκουμπάλ Επιστροφή στις αφρικανικές ρίζες σήμερα και η πυξίδα δείχνει την περιοχή Βιρέι. Οδηγώντας μέσα από την έρημο και κατόπιν μέσα στην ξερή πια κοίτη ενός ποταμού, θα κάνουμε ένα μεγάλο άλμα στον χρόνο, στην προϊστορία, με την επίσκεψή μας στις σπηλιές Tchitundu Hulu. Εκεί, σκαλισμένες στους βράχους υπάρχουν ζωγραφιές με βασικά (καφέ, κόκκινο και λευκό) χρώματα που αφηγούνται στιγμές από την καθημερινότητα των ανθρώπων που ζούσαν εκεί 20.000 χρόνια πριν (από τις πιο θαυμαστές στην Αγκόλα). Θαλάσσιες χελώνες κι άλλα πλάσματα που έβλεπε γύρω του και αποτύπωσε ο πρωτόγονος καλλιτέχνης που βρήκε καταφύγιο στις βραχώδεις αυτές κοιλότητες. Οι άνθρωποι εκείνοι ήταν ίσως πρόγονοι της ημινομαδικής και αδάμαστης φυλής Μουκουμπάλ, που είναι ο επόμενος σταθμός μας. Υποτάχθηκαν τελευταίοι στους Πορτογάλους, εξακολουθούν να είναι περήφανοι και έχουν ένα σωρό παράξενα έθιμα. Πολυγαμικοί, επιτρέπεται να πουλήσουν (!) τη σύζυγό τους με αντάλλαγμα αγελάδες. Χαρακτηριστική η ημίγυμνη αμφίεσή τους. Οι γυναίκες φορούν μια λωρίδα γύρω από το στήθος και στο κεφάλι ένα ογκώδες κάλυμμα, το Ompota (ένα κατά κανόνα τετράγωνο τελάρο από λυγαριά, που γεμίζουν με ουρές αγελάδας, τυλίγουν με ύφασμα και διακοσμούν με κουμπιά, χάντρες και κοχύλια). Τα πρότυπα κάλους, αμφιλεγόμενα: ακονίζουν τα δύο μπροστινά πάνω δόντια και αφαιρούν τα κάτω. Οι Μουκουμπάλ πιστεύουν εις έναν Θεό, τον Χουκ, στους προγόνους τους και στα φυλαχτά. Δεν φοβούνται τον θάνατο. Στολίζουν τους τάφους με κέρατα. Επίσης δεν τρώνε ψάρι, διότι σύμφωνα με τον θρύλο, οι Πορτογάλοι πήγαν έναν αρχηγό τους στη θάλασσα απ’ όπου δεν ξαναγύρισε… οπότε πιστεύουν πως τα ψάρια σκοτώνουν τους ανθρώπους! Επιστροφή στη Ναμίμπε, δείπνο και διανυκτέρευση.

    

8. 8

   8η ημέραΝαμίμπε – Τόμπουα – Εκβολες ποταμού Κουνένε

   Πρωινό εγερτήριο για να βουλιάξουμε στην άγονη γοητεία της ερήμου. Ναμίμπ: η λέξη σημαίνει «αχανής τόπος» και πράγματι, απλώνεται σε 81.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Είναι η παλαιότερη έρημος στη Γη, 80 εκατομμυρίων ετών. Την «ηλικία» της μαρτυρά το χρώμα της άμμου: κόκκινο, διότι είναι πλούσια σε σίδηρο, ο οποίος οξειδώθηκε με το πέρασμα των αιώνων. Οι αμμόλοφοι της πλανεύτρας Ναμίμπ περιλαμβάνονται στο Εθνικό Πάρκο Ιόνα, όπου ζουν γαζέλες, ζέβρες, ύαινες, πουλιά αλλά και φώκιες στις ακτές. Εμείς θα επισκεφτούμε την πόλη Τόμπουα που βρίσκεται στα παράλια της επαρχίας Ναμίμπε και μεγάλο μέρος της σκεπάζει η άμμος της ερήμου. Φωλιάζει στην ακτή Πόρτο Αλεξάντρε και αποτελεί σημαντικό λιμάνι για την παραγωγή πετρελαίου και ψαριών στον νότιο Ατλαντικό. Αφού περάσουμε τους κόκκινους αμμόλοφους, θα δούμε την εκβολή του ποταμού Κουνένε, έναν τέλειο συνδυασμό ποταμού, ερήμου και θάλασσας. Πραγματικά μοναδικό είναι το παρθένο οικοσύστημα γύρω από τον ζωοδότη ποταμό, που έχει μήκος πάνω από 1.000 χλμ, αποτελεί φυσικό σύνορο με τη Ναμίμπια και χύνεται στον Ατλαντικό. Είναι ένα κρυφό φυσικό κόσμημα που τώρα αρχίζει να ανακαλύπτει ο τουρισμός. Στον πλούσιο αυτόν βιότοπο ζουν πάπιες, φλαμίνγκο, χελώνες, φώκιες, φάλαινες, δελφίνια, γαζέλες και όχι μόνο. Σε αυτό το ονειρεμένο τοπίο θα στήσουμε για άλλη μια φορά τις σκηνές μας, θα απολαύσουμε το δείπνο μας, θα ανταλλάξουμε τις εντυπώσεις μας γύρω από τη φωτιά και θα αφεθούμε στην αγκαλιά του Μορφέα για να ανακτήσουμε δυνάμεις για την αυριανή εξόρμηση. Διανυκτέρευση σε σκηνές.

    

9. 9

   9η ημέραΕκβολες ποταμού Κουνένε – Εσπινιέιρα – Τσινχούνγκουα

   Αφύπνιση και μετά το πρωινό πάμε να ανακαλύψουμε μερικές ακόμα από τις ανόθευτες ομορφιές της χώρας. Σήμερα μας περιμένει ένας οικολογικός παράδεισος, η περιοχή Εσπινιέιρα «Espinheira», με πλούσια χλωρίδα και πανίδα. Η περιήγησή μας στον παρθένο αυτόν τόπο μάς επιφυλάσσει μικρά θαύματα και αμέτρητες εκπλήξεις. Παράξενα φυτά, φρούτα, ζώα και ομάδες ντόπιων συνθέτουν έναν ξεχωριστό καμβά. «Εσπινέιρα» ονομάζεται κι ένας ξερός, ψηλός θάμνος με ολόισια κλαδιά. Θα απολαύσουμε το γεύμα μας στο πικ-νικ που θα κάνουμε, ενώ για το βράδυ θα μείνουμε ξανά σε καταυλισμό, στην Τσινχούνγκουα, για να γίνουμε ξανά ένα με τη μυσταγωγία αυτού του τόπου, με ακόμη ένα δείπνο γύρω από τις φλόγες και ύπνο κάτω από τον αφρικανικό ουρανό. Διανυκτέρευση σε σκηνές.

    

10. 10

    10η ημέραΤσινχούνγκουα – περιοχή φυλής Χίμπα – Εθνικό Πάρκο Ιόνα – Περιοχή Σαλομάμπα

    Μετά το πρωινό στον καταυλισμό της Τσινχούνγκουα, εξορμούμε για να αναζητήσουμε τη φυλή Χίμπα, που κατοικεί στην Αγκόλα από τον 16ο αιώνα. Οι Χίμπα είναι ημι-νομάδες και μετακομίζουν όπου υπάρχει τροφή για τα κοπάδια τους. Όπως οι υπόλοιπες φυλές, στήνουν πρόχειρα σπίτια από κλαδιά και λάσπη. Είναι πολυγαμικοί και έχουν κατά μέσο όρο δύο γυναίκες παράλληλα. Ο πατέρας κανονίζει τον γάμο των κοριτσιών από μικρή ηλικία, ακόμη και κάτω των 10 ετών, και ο πατέρας του γαμπρού προσφέρει ζώα. Στα αγόρια κάνουν περιτομή. Άντρες και γυναίκες φορούν παραδοσιακές «φούστες» από δέρματα και υφάσματα. Τα γυναικεία σανδάλια είναι από δέρμα αγελάδας, των ανδρών από παλιές σαμπρέλες. Καλύπτουν το σώμα τους με μείγμα από βούτυρο και ώχρα (otjize) για να καθαρίσουν το δέρμα και να προστατευτούν από το εξαιρετικά ζεστό και ξηρό κλίμα, αλλά και από τα κουνούπια. Αφήνει μια πορτοκαλοκόκκινη απόχρωση που συμβολίζει το γη και το αίμα. Και στους Χίμπα η κόμμωση και τα κοσμήματα είναι σημαντικά. Δείχνουν την ηλικία και την κοινωνική θέση. Τα μωρά είναι συνήθως ξυρισμένα, τα αγόρια έχουν κοτσίδα με χάντρες προς το πίσω μέρος του κεφαλιού. Τα κορίτσια έχουν δύο κοτσίδες που πέφτουν μπροστά. Μεγαλώνοντας, αποκτούν περισσότερες, καλυμμένες με otjize. Όταν παντρεύονται προσθέτουν από πάνω ένα «λοφίο» από δέρμα προβάτου, επίσης αλειμμένο με otjize. Οι Χίμπα είναι μονοθεϊστές και λατρεύουν τους προγόνους τους, για τους οποίους ο «φύλακας της φλόγας» κάθε οικογένειας κρατά μια φωτιά πάντα αναμμένη. Πιστεύουν στο omiti, που κάποιοι μεταφράζουν ως «μαύρη μαγεία» ή «κακό φάρμακο» που μπορεί να προκαλέσει ακόμη και θάνατο. Επόμενος προορισμός μας, το μεγαλύτερο Εθνικό Πάρκο της Αγκόλας, το Ιόνα. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο της χώρας, στο βόρειο κομμάτι της ερήμου Ναμίμπ, και πλαισιώνεται από τους ποταμούς Κουρόκα στα βόρεια (που στις ξηρές περιόδους σχηματίζει λίμνες), Κουνένε (που ρέει πάντα) στα νότια, ορεινούς όγκους στα ανατολικά και τον Ατλαντικό στα δυτικά. Στα 180 χλμ της ακτογραμμής του έχουν ναυαγήσει πολλά καράβια, εξαιτίας της ομίχλης και των ισχυρών θαλάσσιων ρευμάτων. Γι’ αυτό και η περιοχή ονομάζεται «Ακτή των Σκελετών» (συμπεριλαμβανομένων και των σκελετών από φάλαινες και φώκιες που ξεβράζονται στην άμμο). Αμμόλοφοι, απέραντες σαβάνες, δύσβατα βουνά και γκρεμοί, αποτελούν το γεωλογικό ανάγλυφο. Εδώ ζουν δεκάδες είδη ζώων (ζέβρες, γαζέλες, στρουθοκάμηλοι, πολυάριθμα είδη ερπετών). Μονάχα εδώ φύεται ένα παράξενο εξωτικό φυτό: η Welwitschia mirabilis. Θα γευματίσουμε στη διάρκεια της επίσκεψής μας στο πάρκο. Το βράδυ θα κατασκηνώσουμε στην περιοχή Σαλομάμπα (Salomjamba) και για μια ακόμη βραδιά γινόμαστε κομμάτι μιας αρχέγονης ομάδας, με δείπνο γύρω από τη φωτιά και όνειρα γλυκά στις σκηνές μας.

     

11. 11

    11η ημέραΠεριοχή Σαλομάμπα – Κόκκινο Φαράγγι – Ναμίμπε – πτήση για Λουάντα

    Ο ήλιος φωτίζει τη γη της Σαλομάμπα κι εμείς αναχωρούμε ξανά για Ναμίμπε. Στη διαδρομή θα γνωρίσουμε καλύτερα ένα από τα σύμβολα της Αγκόλας, το φυτό Welwitschia mirabilis, έμβλημα της ερήμου Ναμίμπ με κόκκινα λουλούδια -που μοιάζουν σαν κουκουνάρια πριν ανοίξουν και γιγαντιαία ρίζα. Αν οι καιρικές συνθήκες το επιτρέψουν, θα συναντήσουμε μερικά από τα ζώα που ζουν στην περιοχή: γαζέλες, στρουθοκαμήλους, τσακάλια, ζέβρες, ύαινες. Προτού φθάσουμε στη Ναμίμπε θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε δύο εξαιρετικά έργα του ανυπέρβλητου γλύπτη: της Φύσης. Το Κόκκινο Φαράγγι που θυμίζει έντονα… Άγρια Δύση. Οι χιλιετίες έχουν σφυρηλατήσει στον ψαμμόλιθο εντυπωσιακούς βραχώδεις σχηματισμούς. Κι έπειτα θα δούμε νερό: την όαση Arco, που ονομάστηκε έτσι λόγω των δύο επιβλητικών αψίδων στο χρώμα της ώχρας, που σχηματίζουν τα πετρώματα. Μεταβαίνουμε στο αεροδρόμιο της Ναμίμπε από όπου θα πετάξουμε πίσω στη Λουάντα. Άφιξη και μεταφορά στο ξενοδοχείο μας. Τακτοποίηση και διανυκτέρευση.

     

12. 12

    12η ημέραΛουάντα – Πανόραμα του Φεγγαριού – Πτήση Για Αντίς Αμπέμπα

    Η τελευταία ημέρα ενός ανεπανάληπτου ταξιδιού ξημέρωσε. Πρωινό και πάμε για μία τελευταία επίσκεψη λίγο έξω από τη Λουάντα, πριν την αναχώρησή μας. Θα φτάσουμε στο Μιραντούρο ντα Λούα, που σημαίνει στα πορτογαλικά σημείο για να δεις το φεγγάρι. Μοιάζει με σεληνιακό τοπίο, που έχει λαξευτεί από τη βροχή και τον αέρα! Αφού θαυμάσουμε το εντυπωσιακό αυτό τοπίο, θα επιστρέψουμε στη Λουάντα και θα μεταβούμε στο αεροδρόμιο, όπου θα επιβιβαστούμε στην πτήση προς την Αντίς Αμπέμπα. Άφιξη, μεταφορά στο ξενοδοχείο και διανυκτέρευση. Η αεροπορική εταιρεία καλύπτει το ξενοδοχείο και την έκδοση βίζας για την Αιθιοπία.

     

13. 13

    13η ημέραΑντίς Αμπέμπα – Πτήση επιστροφής

    Νωρίς το πρωί θα μεταβούμε στο αεροδρόμιο της Αντίς Αμπέμπα, απ’ όπου θα πάρουμε την πτήση της επιστροφής μας στην Ελλάδα. Γεμάτοι εμπειρίες φτάνουμε στην Αθήνα κάνοντας ήδη σχέδια για το επόμενο ταξίδι…

     

Σημειώσεις ταξιδιού